Het zicht wordt wazig, het leven blijft mooi.
Toen ik op een mooie zondagochtend in oktober 2020 uit het raam
keek, was de wereld veranderd. De daken van de huizen aan de
overkant golfden en de raamkozijnen zagen er verwrongen uit. Twee
dagen later constateerde de oogarts natte maculadegeneratie links en
droge rechts. Ze maakte er weinig woorden aan vuil. Voor de natte
zou ik injecties krijgen en voor de droge moest ik een mediterraan
dieet volgen en Areds2 gaan slikken. Ze verzekerde me nog dat ik niet
blind zou worden maar wel op den duur mogelijk slechtziend. Ik kreeg
een foldertje mee over de prikken, een amslerkaartje en informatie
over de Areds 2 capsules.
Daar sta je dan. Gelukkig bestaat er internet en de volgende weken
was ik druk bezig om alle informatie te verzamelen die er online te
vinden was. Ik werd lid van de Maculavereniging en werd opgebeld
door een aardige meneer, die me welkom heette in de vereniging.
Ook sloot ik me aan bij de maculadegeneration support group op
Facebook. Een Amerikaanse groep waar ik veel nuttige informatie
vond over het leven met maculadegeneratie.
Ik kwam er achter dat een aantal klachten die ik al een tijdje had, het
gevolg waren van maculadegeneratie. Ik was in toenemende mate
nachtblind geworden en als ik van buiten naar binnen liep, zag ik een
tijdje gewoon helemaal niets. Een paar maanden eerder was het de
opticien niet gelukt om brillenglazen aan te meten waarmee ik
echt goed in de verte kon zien.
Ondertussen had ik in huis niet stil gezeten. De luxaflex met golvende
lamellen ging omhoog en het vloerkleed met golvende strepen ging
de deur uit. Kortom, mijn leven werd de eerste maanden redelijk
beheerst door de maculadegeneratie.
Na drie maanden veranderde ook mijn rechteroog van droog naar nat
en werd ik kind aan huis bij de oogarts omdat mijn ogen niet op
hetzelfde prikschema zaten. Na zes jaar prikken zitten mijn ogen nu
allebei op een interval van zes weken en krijg ik binnenkort mijn 100e
prik.
Maar alles went. Ik ontdekte Passend lezen en ‘lees ’ weer evenveel
mooie boeken als voorheen. De krant lees ik op mijn IPad, waarop ik
de letters kan vergroten.
Mijn rijbewijs heb ik niet meer verlengd en fietsen doe ik zelden
omdat ik me erg moet inspannen om alles goed te zien. Gelukkig heb
ik een lieve man, die mij overal naartoe brengt.
Wat mij nog steeds verbaast is dat de mensen in mijn omgeving soms
zijn vergeten dat ik niet goed zie. Ik krijg nog steeds boeken of
boekenbonnen cadeau. In het begin voelde ik me hier soms gekwetst
door. Ik had toch verteld dat ik niet zo goed meer zag. Nu maak ik er
geen punt meer van. De boeken geef ik weg en van de boekenbonnen
koop ik boeken voor mijn kleinkinderen.
Als je me vraagt hoe het nu gaat, dan kan ik zeggen dat het redelijk
goed gaat. Mijn zicht is in de afgelopen zes jaren langzaam achteruit
gegaan maar in huis heb ik er niet zo veel last van. Het houdt me ook
minder bezig. Ik zit wat dichter bij de televisie, er ligt een vergrootglas
op de tafel en ik heb wat meer licht nodig, maar verder is er weinig
veranderd.
Buitenshuis merk ik dat ik veel intensiever moet kijken. In een
winkelcentrum of een supermarkt zie ik in de verte alles wazig en dat
is erg vermoeiend. Buiten in de natuur heb ik nauwelijks last van mijn
slechtere zicht en soms ben ik blij dat ik niet alles zie.
Onlangs beklaagde mijn man zich op het strand over de windmolens
die het uitzicht over de zee bedierven. Ik genoot zelf juist op dat
moment van het prachtige zicht over de zee zonder obstakels aan de
horizon.
Tenslotte: hoe ervaart mijn man het leven met iemand die tamelijk
slecht ziet. Ik heb het hem gevraagd. Hij heeft er niet veel problemen
mee. Hij vindt het geen punt om me met de auto naar mijn afspraken
te rijden en dat hij me wat vaker moet vertellen wie we tegenkomen
op onze wandelingen en welke vogel er in een boom zit vindt hij niet
erg.
Het meeste merkt hij dagelijks van de luisterboeken, die ik het liefst
zonder koptelefoon luister. Soms vindt hij ze zelf ook interessant en
schaft hij ze aan als ebook.
Er is de laatste zes jaren van alles veranderd in ons leven. Toch
kunnen we met wat aanpassingen nog steeds bijna alles doen wat we
vroeger ook deden en dat stemt ons gelukkig.
Ineke Back-van Goethem

