Laat de tekst voorlezen met ReadSpeaker
De jaarlijkse rituelen

Door Marie-José Rijnders

NB: In de zwartdrukversie is hier een foto opgenomen van het dakterras. 

Eindelijk lukte het dan toch; twee dames in een piepklein autootje richting tuincentrum voor de traditionele rituelen rond het inrichten van het dakterras. Dit jaar had ik een andere volgorde gekozen en kunstplanten en kunstbloemen besteld bij een webwinkel. Prachtige hardroze en zachtroze begonia’s, hangpetunia’s in rood, paarsblauw en wit, zelfs voorzien van luchtwortels en nog wat hardrode azalea’s. Om mijn geluk compleet te maken, koop ik ook nog een inklapbare tafel met stapelbare stoelen. Dat past allemaal niet in het mini-autootje, maar het tuincentrum bezorgt ook thuis! Hoe ik het dan weer vier trappen op moet slepen, moet ik nog maar eens over denken….

We poten de diverse planten volgens een vooraf bedacht schema om het allemaal een beetje prettig te verdelen. En dan moeten ook de kunstplanten hun plekje krijgen. Kost even wat tijd, maar dan heb je ook wat!! In de week daarna ben ik op bezoek bij een vriendin die ook een prachtig terras heeft met hangpetunia’s in roze en paars. Ik zeg dat ik die zo prachtig vind hangen, veel mooier en beter dan mijn kunstdingen. Maar wat blijkt? Mijn vriendin klaagt vreselijk over haar petunia’s. Ze kunnen niet tegen hitte, niet tegen droogte en eigenlijk niet tegen regen en hoe dan ook ze krijgen in een snel tempo luis!!! Dáár hebben mijn kunstpetunia’s dus helemaal geen last van. Ik overweeg zelfs om volgend jaar mijn hele dakterras te voorzien van kunstplanten en -bloemen. Nooit meer luis, nooit meer verdroogde of verregende bloemen, allemaal werk voor niks. Nee, ik raak langzamerhand meer dan overtuigd van het nut en de prettigheid van de kunstplanten.

En misschien moet ik daar binnenshuis ook maar toe over gaan. Er zijn twee ficussen die ik al zo’n dertig jaar heb en ze zijn gigantisch groot want ik kan er onderdoor lopen. Die ficussen zijn al enkele maanden aan het ruien. De vloer rondom de potten ziet er uit als een herfstbos. Ik vind het altijd heel treurig om te zien hoe een van mijn geliefde planten het niet redt. En deze planten werden altijd bewaterd door mijn echtgenoot. Na zijn overlijden ben ik dat dus zelf gaan doen, maar de hovenier zegt dat ficussen totaal niet tegen een natte kluit kunnen en dan al hun bladeren laten vallen. En dat was al vrij snel na het overlijden het geval. Ik ben dus bang dat mijn echtgenoot ietwat te vlijtig was met water. Dus de ficussen moeten vervangen worden door kunststof. Evenals de palm op twee hoog die ook aan het pieteren geslagen is.

Voor mijn dakterras ben ik gestart met het maken van kussenhoezen, tafelkleden en bijpassende servetten in twee contrasterende kleuren die je wel bij elkaar kunt gebruiken. Mijn hemel! Ik had intussen een nieuwe naaimachine gekocht, want de oude was gehemeld, maar deze heeft een heel ander voetje met de naald standaard in het midden. En dat ben ik niet gewend bij het kampioenschap Blind Stikken, dat nu ook weer gestart is….. En net als ik denk dat ik nu eens even flink ga genieten van mijn opgefrist dakterrassie, breekt de gewoonlijke zomermoesson los. Hoezo leuk buiten eten met vrienden aan de nieuwe tafel, hoezo leuk een wijntje drinken met uitzicht op mijn nieuwe planten? Leuk via het beregende raam….